Oskrzeliki – Wikipedia, wolna encyklopedia

Oskrzeliki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Schemat oskrzeli (oskrzeliki oznaczone nr 5).

Oskrzeliki (łac. bronchiolae) - część układu oddechowego położona między oskrzelami a pęcherzykami płucnymi.

Są rozgałęzieniami oskrzeli od 11. do 16. rzędu. Płuca człowieka zawierają ok. 30 tys. oskrzelików. Mają one mniej niż 1-2 mm średnicy. Są najmniejszym elementem układu oddechowego, który pełni wyłącznie funkcje transportowe (tzn. nie zachodzi w nich wymiana gazowa).

Ich ściany nie zawierają chrząstki - są zbudowane z warstwy włókien kolagenowych, przebiegających okrężnie mięśni gładkich i nabłonka. Ich skurcz prowadzi więc do znacznego ograniczenia przepływu powietrza w płucach, co ma znaczenie w wielu procesach patologicznych:

  • Astma oskrzelowa - w przebiegu choroby może dojść do skurczu oskrzelików, który jest stanem zagrażającym życiu pacjenta.
  • Infekcje dróg oddechowych - zapalenie oskrzelików (łac. bronchiolitis) wywołują głównie wirusy, m.in. RSV i wirus grypy; u dzieci może mieć ciężki przebieg i prowadzić do groźnego dla życia zapalenia płuc.
  • pylica - do rozwoju stanu zapalnego i zwłóknienia oskrzelików mogą prowadzić substancje mineralne takie jak azbest, krzemionka czy węgiel.